Yeryüzünde kaç kentin böyle bir öyküsü var bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki öyküsünü bildiğim yegane kent olan Ankara’ya duyduğum derin sevgi ve saygıdır.
Yirminci yüzyılın başında Anadolu’nun küçük bir kasabası olup; yaşayanlarının yarısının çiftçi diğer yarısının da küçük ölçekli esnaf olan Ankaralılara az bir zaman sonra bir milletin tarihini ve talihini değiştireceklerini söyleseler sanırım bunu iddia edene önce güler sonra da acırlardı.
Ankara’ya gelişinde Ata’sını karşılayan seğmenler aslında tarihi bir olaya tanıklık ettiklerini acaba biliyorlar mıydı? Onu bilemeyiz ancak bildiğimiz bir konu var ki sarsılmaz bir vatan sevgisiyle dolu olduklarıdır. Onlar ki düşman Polatlı’ya kadar ilerleyip top sesleri Ulus’tan duyulduğunda bile terk etmeyi düşünmediler Ankara’yı; biliyorlardı ki zafer kaçarak elde edilemezdi.