Quentin Tarantino: “Kendini Gösterme Dürtüsü”
“Usta mı, dahi mi yoksa yaptığı sinemasal numaralarla gözümüzü boyayan bir popüler ikon mu? Hakkında ne düşünürsek düşünelim şaşırtıcı kurgusuyla, yeniden dirilttiği oyuncularla, B tipi filmlere yaptığı göndermelerle oyuncaklı filmlere imza atan Tarantino bizleri keyifli seyirler sunmaya devam ediyor.” Diyor Metin Çalışkan. Sinema eleştirmenlerinin kimi zaman oyun yastığı kimi zaman sert duvarı olan Quentin Tarantino’yu konuşalım bu sayımızda.
“Kendini Gösterme Dürtüsü”
Tarantino sinemaya aslen ilk olarak oyunculuk yaparak başladı. Bir kaç ufak rol dışında oyunculukta önemli bir noktaya gelemedi. Onun kariyerinin asıl dönüm noktası ise çalışmak için girdiği video dükkanı oldu. Burada bitmek bilmez sinema sevgisini doyurmak için filmler izlemeye başladı. B sınıfı, uzak doğu, usta yapımları, çok fazla tür ayırt etmeden kendini video filmlere adadı. Bu filmleri izledikten sonra ise,arkadaş çevresi ile onları çözümlemeye, çekimleri yorumlamaya filmler hakkında saatler süren sohbetler etmeye başladı. İnsanların Tarantino’ya sorup durduğu “Film okuluna gittin mi?” sorusuna verdiği cevabın “Hayır ben filmlere gittim” şeklinde olması da kendisinin nasıl tutkulu bir sinema izleyicisi olduğunu kanıtlar nitelikte.
Bağımsız Adam
Tarantino “Rezervuar Köpekleri”ni çektikten sonra anlaşıldığı üzere, bağımsız film severler ve sinemada farklılığı, özgünlüğü arayanlar için bulunmaz bir nimetti. Soygun türünün en önemli örneklerinde birini bize sunduğu filmin, dramatik yapısı, akılcı diyalogları, kara mizahı ve karakterleri gerçekten incelikle işlenmişti. Üstüne üstlük şimdiye dek izlediğimiz türdeşleri içerisinde değişik yapısı hemen göze çarpıyordu.
Altın Palmiye
Tarantino asıl önemli işini ise “Ucuz Roman” ile gerçekleştirdi. Bağlantılı gibi görünen üç hikayeyi anlattığı filmi ile Cannes’da Altın Palmiye ödülünü kazandı. “Rezervuar Köpekleri”ndan tarz olarak öğeler barındıran film özellikle Uma Thurman ve John Travolta’nın dans sahnesi ve müziği ile hafızalara kazındı. Sinema seyircisini daha ilk dakikalarından yakalayan “Ucuz Roman” yaratıcı sinemanın en önemli örneklerinden biri olarak karşımıza çıktı.
Gerçek Kurgucu
Tarantino’nun bütün filmlerinde bir başka ortak özellik daha vardır: Güçlü kurguları… Bu anlamda en karmaşık duranı “Jackie Brown” filmidir. Çok karakterli yapısı karmaşık kurgusuyla birleşince ortaya yine Tarantinovari bir bakış çıkar sinemaya. O sonuçla değil, sonuca nasıl gidildiği fikri ile ilgilenir. Biz filmlerini izlerken bir sonraki sahnenin nasıl olacağı merakından çok, bir önceki sahnenin nasıl olmuşluğuyla ilgileniriz. Atmosfere dahil olma bu noktada zor gibi durur,yinede tam tersine filme daha kolay adapte olduğumuz bir gerçektir.
Şiddetli Şiddet
Filmlerinin en önemli unsuru şiddettir. Tarantino bize bu şiddeti sunarken, dehşet vericiliği değil de onu büyük adamların eğlencesi olarak gösterir. Yönetmene göre şiddet her yerdedir. Ailede, sokakta, okulda… İşte bu nedenle filmlerinin şiddet dozu yüksektir.
Kullandığı Müzikler
Sahneye uygun müzik kullanma konusunda da başarılı olan Tarantino, daha çok nostaljik müzikleri seçer filmleri için. 70’ler, 80’ler, 90’lar onun en sadık kaynaklarıdır. Çıktığı dönemde ilgi görmeyen şarkılar, müzikler onun filmleri ile birleşince yeniden keşfedilir.
Sinema Tarihi, Ustalara Saygı
Bitmez tükenmez sinema aşkı hemen her filminde kendini gösterir. Genelde diyaloglarla yaptığı göndermeler sinema tarihine ve ustalara duyduğu saygıyı özetler.
Eski Yıldızları Yeniden Parlatmak
Tarantino filmlerinde genelde aynı insanlarla çalışır. Lakin onun en büyük özelliği, filmlerinde artık eski ışıkları kalmayan yıldızları oynatıp, onlara hak ettikleri değeri iade etmesidir. “Pulp Fiction”da John Travolta, “Kill Bill” serisinde David Carradine, “Ölüm Geçirmez”de Kurt Russell bu durumun en iyi örnekleridir.
Kendini Gösterme Dürtüsü
Eski yönetmenlerin yaptığı gibi Tarantino’da kendi filmlerinde rol alır. Buda onun oyunculuk isteğinin hala sürmesinden kaynaklanan bir dürtü olsa gerek.
Soysuzlar Çetesi
Tarantino son filmi ile bu kez İkinci Dünya Savaşı’na el atar. Kendi gerçekliğinde, bize doyumsuz bir seyir zevki sunar, tabii yine kendi tarzında…